In 2009 voer 3 maal de fluisterboot uit tijdens het Hanzespel
en tijdens deze vaart ontstond het f-luistergedicht 

F-luistergedicht

Een stad is zo groot als haar grachten zijn,

leeft zoveel diepte als haar vijvers dromen

je kunt dichten wat je wil, of weer opengooien

De stille pracht van een verboden eiland

Achter fluisterend riet

herinner ik mij een symfonie

waarin de wind mij kust

En de zon mijn huid streelt

Geen mens weet wat water is

behalve wanneer ik  mij laat dragen

door de Zutphense stroom

Als de fluisterende rivier ´t diepgroen reflecteert

Wat de een ervaart als de kus van de rivier

de ander voelt als een onpeilbare diepte

de tonen hoort, de kleuren ziet

Tot de wal het schip met zachtheid streelt  

De eerste strofe is van het gedicht ´Grote Gracht´ van de eerste
Zutphense stadsdichter Hanz Mirck. Aan de dichters op de fluisterboot
werd steeds de voorlaatste strofe voorgelezen waarop zij
verder konden dichten.

Hieronder het originele gedicht van Hanz Mirck:

Grote Gracht

Een stad is zo groot als haar grachten zijn,

leeft zoveel diepte als haar vijvers dromen

je kunt dichten wat je wil, of weer opengooien

De stille pracht van een verboden eiland achter

Fluisterend riet met een fluisterende boot bezoeken,

maanlicht doen vergeten adem te halen, een vijver

is de glans van de stad, het tegenwicht aan alle straten,

de fontein een bruidschat in het zonlicht voor de regen

Geen mens damt in wat stromen moet, dat damt ons in.

Men kan wegen afsluiten, verkeerscirculatie plannen,

geldstromen indammen, het verkeer laten dichtslibben,

de instroom laten verzanden, vast laten lopen op een eiland

van modder en riet – wat de een weer opent sluit de ander

dat zien de mensen ziet, het is het knipogen van de tijd